Caffeineeeeeee

Posted on January 10, 2012

Sinds kort ben ik naast m’n theeverslaving ook overgeslagen naar coffeebars. Dat begon met een Starbucks en lattés, en dat evolueerde tot zaken zoals het puike Coffee Café en King Kong Coffee.

Jazz en koffie overheerst het moment je binnenstapt in beide zaken. Terwijl ze zich onderscheiden in uiterlijk, zijn ze verenigd voor de liefde voor koffie.

King Kong Coffee:
Een soort Home-build decor. De stoelen zijn verschillend, de tafels geïmproviseerd. De vriendelijke barista/eigenaar legt met plezier alles uit, en zal op smaak iets maken. Je merkt meteen dat hier een vakman staat. Zonder problemen gaat hij even met zijn klanten keuvelen, zelfs als er iets mis is. In dit geval was de smaak van de melk anders als ze gewoon waren, en hier werd piekfijn gedemonstreerd over de verschillende smaken van gestoomde melk. Prachtig.

De smaak staat hier centraal. Hier is geen groot koffiebar gevoel nodig, hier is het zo genieten geblazen.

Coffee Café

Hier is meer het grote houten Starbucks gevoel, wat op zich ook niet slecht is. Een zaak die zo goed als altijd vol zit, zeker met jonge studenten. Een bord met grote keuze en specialiteitsdrankjes maakt echt kiezen zeker niet zo simpel. De hoop lekkere Snacks en bokes maakt het er niet makkelijker op.

De verschillende variëteiten, ruime tafels, en een goeie sfeer, maakt dit wel een goeie plek voor wat werk te doen, blogposts te schrijven, of te starten of eindigen met een Photoshoot.

Beiden zaken hebben gratis WiFi voor klanten, en raadt ik allebei met een vol hart aan.

En de #Explosie in #Hasselt .. #oeps

Posted on January 9, 2012

Met een vieze hoest in mijn longen, in de koude regen, op de fiets. Zo begint dit verhaal van epische proporties, wat redelijk snel verteld kan worden.

Ik kwam terug van vergadering in Café Ambiorix. Ik was net overgestoken, toen ik boven m’n muziek iets luids hoorde. Een doffe luide slag, gevolgd door sirenes in de achtergrond.

Mijn eerste gedachten gingen naar een ramkraak in het centrum van Hasselt. Een groezelige maandag avond, perfect tijdstip toch? Een tandje sneller gezet, in de buurt van de alarmen. Adrenaline stroomt door mijn lichaam!

Ik kwam aan de bron van het alarm: De Six. Gelegen in de hoogstraat. Geen kat te zien, maar verderop loeiden er meer. In totaal hoorde ik in een 4-5 zaken alarmen afgaan, en nergens niks te zien.

Ik reed door tot op de Grote Markt, waar een auto (het lijkt alsof hun alarm ook afgaat, maar dat zal waarschijnlijk wel de winkels geweest zijn) met 3 man in (te) snel vertrekt en wegstuift. Redelijk verdacht. Ik zie een hoop mensen lopen. Sommigen naar winkels om hun alarmen af te zetten, of controleren wat er gebeurd is. Anderen dan weer voor te zien wat er gebeurd is. Een raar gevoel hangt er. M’n neus is dicht, regen valt met bakken uit de hemel, fel licht schijnt naar onder. Typisch weer voor het jaar.

Een kameraad staat in het midden met een grote paraplu omringt nog wat volk. Ik stop en spreek hem aan. Hij zegt dat er een ferme ontploffing in de lucht was. Een bewoner zegt ook op het 4de rook gezien te hebben aan zijn raam. Er word snel besproken, dit was veel te luid voor een vuurwerkpijl. Op nieuwjaar gaan er toch geen alarmen af.

We kijken allemaal rond, de politie wordt gebeld, en Ik pak m’n gsm, en tweet:

Ontploffing Op de grote markt. Overal alarmen. Doffe plof, gevolgd door chaos. Rook in de lucht. #Hasselt

Misschien iets te vroeg, maar tegen dan is het al publiek. Ik begin notificaties te krijgen, deze springt in het oog:

Ik wou antwoorden op facebook, maar voor ik verder kon verduidelijken komen 2 agenten in een Combi aan, zwaailichten aan, ze stappen uit, beiden een flakjacket (kogelvrij vest) aan. Ik hoor de verschillende mensen hun verklaringen doen.

“Auto stoof weg”
“Er is was rook op het 4de”
“Ik rook brand in de Havermarkt”.

Ik maak een paar foto’s met m’n iPhone, en smijt de nieuwe bevindingen op Twitter.

“Politie ter plekke met flakjacks. Niks schade. Schokgolf tot boulevard gevoeld. Geen schade. pic.twitter.com/XUd76W0m”

Maar tegen dan is het al te laat. M’n iPhone explodeert met berichten op Twitter en Facebook. Mailtjes volgen ook nog, en dan de telefoons van de collega fotografen en redacteuren wat er aan de hand was nu.

Ondertussen heeft de politie een goede verklaring gekregen:

“nee, er waren 2 kinderen die de Maastrichterstraat inliepen”

Aha!

Na hun inspectie en zelf ook rond te hebben gekeken, zien als er ergens iets was ingeslagen, word er besloten dat het een soort zelfgemaakt bommetje is, wat omhoog geschoten word (kan zelfs tot 100 meter halen blijkbaar).

Ik laat ik het volgende bericht op de wereld los:

“Ondertussen alles leeg. Politie gaat alles nakijken op camera.”

Tegen dan zie ik wat er allemaal voor reacties zijn binnengekomen. Daarom probeer ik alles nog eens samen te vatten wat er nu door ons ervaren was:

“Samenvatting1: doffe slag, voelbaar tot op de boulevard. Winkelalarmen afgaan, volk samen op grote markt. Verklaringen: veel rook in lucht.”

“2: 2 jongeren lopen maastrichterstr in. Politie is gebeld. Geen schade, wel brandlucht op havermarkt. Politie vind niks, markt terug leeg.”

Op zo momenten krijg je frustratie dat op Twitter maar 140 Characters kunnen. De primaire woorden komen aan bod, zonder de context. En met een knop word het enorm geretweet.

Niet veel later krijg ik telefoon van HLN en laat ik de redactie van Het NB iets weten. De foto’s worden gemaild en daartussen spreek ik met nog wat mensen die langskomen, en hetzelfde gezien hebben.

Ik besluit dan maar naar huis te fietsen. Helemaal doorweekt kom ik thuis aan, en krijg ik telefoon van HBvL.

Twitter Storm? Ja, redelijk gemerkt.

Een hoop volgers. Opvallend veel studenten Journalistiek. Niet dat me dat nummertje uitmaakt, ik bekijk dat zelf toch nooit.

Wat ik, en hoop anderen ook, denk vooral geleerd heb uit deze zaak, is dat men bij een nieuwstweet nog meer focussed op inhoud, dat de essentie niet te veel essentie wordt.

Deze post van een een A4tje verteld een veel duidelijker verhaal, maar in feite het zelfde verhaal. Soms gaat het snel, en dan kan je beter om cancel duren, of eventjes locken, en zien wat het verhaal direct brengt.

En natuurlijk het “Jos van om den hoek zei tegen Janniene van de bakker dat de neef van den slager ….”-fenomeen.

1 bericht explodeert (sic) alles. 1 persoon die er over bericht.

Als ik mensen hiervoor ongemak bezorgd heb, sorry, het was niet de bedoeling. Maar geef toe, anders zat u toch maar voor de TV naar The Bachelor te kijken … Dus bij deze.

Moving the site

Posted on January 3, 2012

I’m working on a new site for a few weeks now and it’s almost ready to launch. That is why I am splitting up my blog, and lists for now, so I can fit all other content in better.

So eyes on this space!

The ultimate Camera app

Posted on December 27, 2011

You know what the coolest would be? A DECENT camera app for my iPhone.

As a photographer, I love taking pictures. Both with my DSLRs, as my iPhone. Mostly because it’s very easy to grab it, always ready.

We all know that people do create great pictures with just an iPhone, but the standard app is so very limiting. So a great app, with the controls of a DSLR could make a winning combination, beating many point and shoots.

Of course, now you think, what’s the use of trying to create the feeling of a DSLR on a phone? Well, the iPhone 4S is a brilliant device, with the built quality of a Leica. And the most important thing: It has a great camera.

If you check the Slow Shutter Cam, you can see they added quite some manual controls, making sure that you can create long exposure shots, and light trails.

Too bad it starts only at 0.5s Shutter speed, and the sensitivity is in stops, and not in ISO. But it proves it is possible! How great would it be, to have this kind of settings from all the range.

If I look at the great controls at the Nikon F4, and other analog cameras, this could be great. Throw in a way to send a signal to off-camera flash triggers through the audio jack, Manual or automatic controls, ISO and Shutterspeed control, A Lightmeter, Single shot, continues high and low, and a timer, and we have a winner. And you could even go even more crazy and ad manual focus or a Auto Exposure and Auto focus lock. Who wouldn’t want this!

I’d pay good money for this.

We all know, the best camera out there, is the one you have with you. Sooooo .. App devs… get cranking!

Vegi Stoofpotje

Posted on November 21, 2011

Een heerlijk vegi Stoofpotje met room. (en alles te vinden in Dunaldy).

Begin met Brocoli te koken. Niet te veel. Daarna een paar goeie patatten in blokjes snijden en ook koken.

Daarna een grote pan nemen, en beginnen met een ajuin en paar tenen knoflook te fruiten met boter. Eens deze glazig zijn smijt de broccoli erbij, samen met een hoopje gesneden champignons.

Eens de patatten gekookt zijn (niet te zacht!), mogen die ook in een pan met Provençaalse kruiden en paprika poeder om te bakken.

Smijt nog een paar tomaten erbij (in blokjes gesneden).

Even laten stoven, en dan een potje kook-room over de groenten. Laat even doorsudderen, en doe dan de patatjes bij de groenten.

Binden en bijkruiden, en voilà!

(ik denk dat er ook nog wel Quorn Blokjes bij kunnen, maar die waren op).

Smakelijk

Het Buikgevoel: België weet het

Posted on October 27, 2011

Wow.

Ik heb eind vorige week in de parkeergarage van het nieuwe Gerechtsgebouw een paar drugsspuiten en attributen gevonden. Ik maakte (as usual) een paar foto’s, en stuurde het door m’n vaste journalist. Deze morgen pakte dan Het Nieuwsblad uit met het verhaal op hun voorpagina!

Ook stond het op de B1 (de Regio ‘voorpagina’). Hier werd een hele pagina voor voorzien!

Ook onze Zusterkrant De Standaard bracht het verhaal.

En toen begon het.

Tegen 14u kreeg ik sms van een vriendin. HBvL bracht ook het nieuws op hun website, ongetwijfeld morgen ook in de krant. Paar uur later kreeg ik telefoon van een fotograaf van Het Laatste Nieuws, waar ik precies die spuiten gevonden heb.

Daarnet kwam het ook op VTM! En heeft ook TVL een nieuwe reportage gemaakt.

Ik ben benieuwd voor morgen! :D

Bushido: The Masterplan

Posted on October 24, 2011

Iedereen die dit leest heeft waarschijnlijk m’n trailer ooit gezien, maar dus bij deze:

Het project is al efkes dood, in development hell. Ook is ondertussen m’n zus bijna 15 jaar, en al wat te oud voor de rol van Nelke .. or is she?

In 2007 hebben we een paar key-scenes gefilmd. Wat training, paar dialogen van haar kant uit, en de belangrijke openingsscene van haar op de heide.

En meer hebben we eigenlijk niet nodig. Als we het lineaire verhaal eens overboord gooien, en beginnen halverwege het verhaal met een oudere ‘Nelke’ (/Jolien), zou dat toch geweldig zijn. Een jamais-vu voor zover ik weet. In 2006 hadden we al het idee om een eerste deel van de film te filmen, 10 jaar te wachten, en dan verder met Jolien alles filmen. En blijkbaar is het niet meer zo heel dom of raar. 4 jaar later is Jolien al stuk volwassener geworden, en als haar blokskes weg zijn, en d’r haar iets beter gestyld, en voilà.

Het idee is eigenlijk al even in m’n kop aan’t spelen, en nu we de tapes hebben binnengehaald kwam het moment waar ik van weet van: ‘dit kan lukken’.

We hebben toen net genoeg gefilmd, buiten 1 belangrijke scène. De grote aanval op de koets. Toen hebben we het opgelost met 2 greenkey shots, met ik als alle Ninja, en Bert als de grote Japanner, en een foamcore miniatuur.

Ondertussen ken ik wat meer volk, en is een grote miniatuurkoets niet meer nodig. Een paar balken, witte doeken, MDF plaat, nagelpistool, en we hebben een grote koets. Paar kussens in smijten, en voilà. Zo simpel kan het zijn. Een kleine battlescene, 1 shot, een dubbelgangster voor Jolien.

Het enige grote probleem blijft een volwassen Japanner. (En we smijten het Japans en Nederlands buiten. Engels all the way)

Er zit nog toekomst in.

Ben ik zeker van.

The Photographer

Posted on October 21, 2011

Behold! The photographer in his natural habitat. More or less. Hasselt, but in the morning. In his hands his trusted Nikon, in his other hand an overpriced cup of designer coffee, in this case a machiato without caramel (he wants his Starbucks!). When you look at his face you can detect the caffeine slowly opening his eyes. In his ears his trusted earbuds, enjoying a bit of music. His chin unshaven, because of lazyness/time issues.

He wears a coat that is pre-vintage modern something something that would resemble a english/napoleon-like era frockcoat. Bought when a sudden rainstorm caught up with him in Maastricht. Around his neck a Slytherin scarf. ‘Cause it looks good, and it’s friggin cold! Thin wind-stopping gloves help with the early mornings.

Also note the fake vintage effect. 6k worth of equipment, and we make it look like it’s made with a $5 analog camera from the 60′s. Right!

I his pocket you can still see the press release from his last assignment, together with more useless things.

And best of all, he is on his way to the next assignment. As always.

PS: I swear, this sounded all better in my head.

iPhone, on the road

Posted on October 13, 2011

Aah, my iPhone/iPad. The hub of my digital life. Always with me. Controlling everything. Music and TV remote in different rooms. Emailing, and reading things. But also creating music and pictures. Find me the way, remembers me things.

And with others it becomes even more awesome. Find my friends, or my own iPhone. Sending free messages.

I mean, it’s just a phone. But one that changes lives.

Steve Jobs 1955 – 2011

Posted on October 6, 2011

These words are what I feel at the moment. I never had the pleasure to meet him, so this is how he is known to the public. Or how my feelings are with him. This might not be that coherent, but it’s been a long day. It might not just be about Steve, but what he did to influence me.

A bit over a month ago I was shocked at the resignation of Steve Jobs. I wrote some words, but these are the hardest I’ll ever have to write about Steve. Just when I got home, I checked the RSS feed, and there was it. The news that none wanted to think about.

Steve Jobs passed away.

A big shock for all of us. But he was not just another businessman. You see, Steve, you got it. The little things. you knew what you wanted, and you where right to want it. In a world where you fought against a world of no, you made sure you got a Yes.

For you, every little thing mattered. A perfectionist. A revolutionary. A Visionary.

Steve, You wanted to change the world? Well .. you did.

If I look around my room, I can see your touches everywhere. From the sleek aluminum, glossy black, white plastic. But that’s just the exterior. It’s by typing this, in a nice font, on a handy keyboard that feels good to use. Everything feels right. It has a vision, and a feeling. And I get it. I wake up with my iPad, and I can’t wait for SIRI to be integrated in my phone and mac. Apple will be the company that will bring the AI to the people. That’s your legacy. You made my life easier. And I’m sure, it will only improve.

I see a lot of myself in him. I do not have his genius, but by using the products he had a hand in, I can feel the connection. I love to use Apple Products. Not just because they just work, but because they just feel right. The feeling inside. The key moment to use Apple products, is the one where you realize that you don’t have to think, but to feel.

Steve once said, “Stay Hungry, Stay Foolish”.

Will do Steve, will do.

Instagram: Station Antwerp Edition

Posted on September 26, 2011

Some pix I made with an iPhone 3G S and Instagram 2.

Lekker vintage!

Opruimen en Secret Plans

Posted on September 25, 2011

Voilà,

Nieuwe WordPress app, die blijkbaar eindelijk iets degelijker werkt. Dat werd tijd!

Ondertussen ben ik eens begonnen met Castle te volgen, best goeie serie. Terwijl is boven de vloer aant drogen, en hopelijk komt Manon straks langs voor paar portretjes.

Enkel spijtig da niemand mij liet uitslapen. Grblms. *gaap*

Over Langharige Luie Studenten & Gepubliceerd worden.

Posted on September 17, 2011

Hm, ik heb eigenlijk nog niks over het studentenleven geschreven hier. Veel ik en wat ik heb gedaan. Beetje eigenlof, maar niet stoefend bedoeld. Gewoon de indrukken die om 10 voor 3 ‘s nachts mij nog binnenschieten met een pijnlijke schouder. Na een heftige week van intense gesprekken is het niet meer dan normaal dat ik ook hier eens mijn monoloog deel over alles wat er gaande is met mij. Maar dit keer dan rond design.

Ik ben dus PR-Media bij Mater Paramedica (MP). Dus ik maak posters bij de knappe verpleegsterkes en kinesisten en ander schoon vrouwvolk. De grote mannelijke verplegers zijn er ook, maar die zijn minder m’n ding. Maar waarom ben ik, de niet-caféhanger, de niet-bierdrinker, de autist, bij een studentenvereniging?

Wel ja, tis plezant he. Een nieuwe grote vriendenkring. Altijd wel iemand om tegen te zeveren, altijd wel een postertje te maken. Ik heb vandaag en gisteren een paar schilden gevectoriseerd, wat momenteel de tel op 9 herdenkende schilden brengt. 9 verschillende clubs en verenigingen hebben vertrouwen in mij gesteld voor hun schild, hun oudste identiteit in een nieuwe grafische vormgeven te brengen. Best wel cool.

Ook in het Praesidium zitten is wel leerrijk. Mensen leren managen, taken onder deadlines uitvoeren, samenwerken met mensen, omgaan met drama en problemen. En als het me echt niet zou aanstaan, is’t Aju Paraplu, en is het gedaan. Maar gelukkig ben ik iets te gehecht aan m’n lint dat maandag aankomt. Ik heb er genoeg voor gedaan voor dat ding eindelijk over m’n schouders te hangen.

Wat op zich cool genoeg gaat zijn, maar nog extra inner-geek-freak-out, want zelfs ons lint is een nieuwe versie van dit jaar. De kleuren die ik heb gekozen, het schild dat ik hertekend heb. Volledig mijn ding, van begin tot einde. Op school heb ik mijn basis design geleerd, maar na school heb ik het leren appreciëren als kunstvorm. Ik ben enorm geëvolueerd. Dat is hetgeen waar ik school echt dankbaar ben, en de 2 leraressen die ik op m’n facebook heb staan zijn daar rechtstreeks verantwoordelijk voor. Zij 2 hebben die basis gelegd.

Is misschien raar, maar er is echt niks coolers dan ergens langs wandelen, en tegen de muur een poster zien ophangen van u, of iemand zien met een T-Shirt aan die gij zelf ontworpen hebt. Elk lijntje, gezien door duizenden mensen. Hetzelfde met foto’s. Een foto op de cover van een magazine dat in 31,000 brievenbussen komt, en in elk museum en stadsdienst ligt. Geek-out much? Of designs op straten waar dagelijks 70.000 man passeert. En dan heb ik het nog niet over al die foto’s in de kranten. Mijn visie heeft een rechtstreekse invloed over mensen hun mening over een artikel. Foto van een lege zaal van een evenement laat zien dat het een mislukking is. Wat een verantwoordelijkheid!

En toch, gewoon, op gevoel. Nooit nadenkend wat er achter zit. Laat het buikgevoel spreken, en het komt goed.

Slaapgoed.

One with everything.

Posted on September 16, 2011

Geen slechte grappen voor de Daila Llama. Of hoe ge Zijne verlichting ook schrijft. Op dit moment zit ik op het terras van De Levensboom, met een tweede ketel thee met versgeplukte kruiden. Het is al donker buiten, dus is het enige licht hier een kaarsje en m’n iPad. Zachtjes fluisteren mn oortjes muziek naar me toe, en komen idee na idee opeens naar mij toe. Voorlopig zit ik op 7 poster designs voor evenementen van het komende half jaar.

2 nieuwsgierige katten komen af en toe zien als er niks te eten valt, maar helaas moet ik ze teleurstellen.

Eigenlijk kwam ik voor een vlug voorgerechtje, maar met de suggestie van de chef was dat plan al vlug weg. Na het dessert kwam nog een theetje, en 2 uur later zit ik hier nog altijd.

Ik voel mij tot rust, niet bang of benieuwd naar wat er zal komen, of nadenkend over wat er gebeurd is. Gewoon, ik, hier.

I have found my happy place. Ik denk dat ik zelfs gewoon voor af en toe een tasje thee hier zal komen zitten

M’n therapeut zal trots zijn.

De Krachten van Pukkelpop

Posted on September 2, 2011

Ik was in Frankrijk toen ik het nieuws hoorde. Om specifiek te zijn in Disneyland, de zogeheten “Happiest place on Earth”. Enfin ja, het nieuws was echt niet happy. “Doden en gewonden door stormweer op Pukkelpop.” Ik heb een week lang van hotspot naar hotspot geleefd voor nood aan informatie. Ik wou weten als iedereen in orde was. Gelukkig was iedereen die ik kende relatief in orde, maar jammer genoeg kan niet iedereen dat zeggen.

Ik ben nu bijna een week terug, en het is nu exact 2 weken en 1 dag geleden sinds het gebeurd is. Toen ik de zon zag ondergaan, wist ik dat ik er even tussenuit moest, en terug op de weide moest staan. Al was het maar voor even.

Die woensdagmiddag liep ik er nog rond. De veiligheidsrondgang voor de mensen van de Politie, Brandweer, Hulpdiensten, Stad Hasselt en de Pers. Alles was in orde, alles was voorbereid. Alles was tip-top in orde. Veel nieuws, extra veiligheidsmaatregelen qua crowd control, en zo door. Alles barste van de kracht. De kracht voor het feest, om zo iets op te bouwen, organiseren, mensen te helpen, … .

Maar toch. De dag erna was het gedaan.

Toen ik de wei opreed voor mijn ene echte ‘weide’ foto, stopte ik even, en wandelde verder. Het voelt enorm raar om over zo iets te wandelen, als 2.5 weken geleden op die zelfde weide iedereen klaar was voor feest. Het gevoel dat het hier niet meer thuishoort, maar toch. Ook al gebeuren slechte dingen, dit is de Pukkelpop weide.

Ik reed iets verder, en opeens kwam ik een stronk tegen van een omgewaaide boom.

Ik stopte even, en bij het bekijken van de schade in de boom, zag ik iets speciaals. Een groot stuk ijzer, van een podium of iets dergelijks.

Het moment dat ik het stuk er uit haalde, en in mijn hand nam, stopte mijn hart even. Het woog bijna een kilo, en zat vast in het MIDDEN van de stam. De kracht van de wind heeft gewoon een kilo massief ijzer in een boom geblazen! Toen pas zonk in hoe erg ze hier hebben afgezien.

De grond stonk, overal was het gedroogde modder met een beetje gras.

Enorm veel natuurkrachten hebben een mooie weide in een ramp plek getransformeerd in een kwartiertje.

Ongelooflijk.

Maar er was ook een andere kracht aanwezig op de weide.

Toen ik aan de voorkant van de weide kwam zag ik de hekken nog altijd staan, vol bloemen, foto’s en meer. Een aparte zone vrijgehouden voor een moment van reflectie. Veel mensen stoppen er, staan even stil, en rijden weer verder. Jong en oud.

Kaarsjes branden nog altijd.

Een knik naar een meisje dat er staat. De blik in haar ogen zegt genoeg, solidariteit zonder woorden.

Ik stond niet op de weide zelf, maar had er moeten staan. Hetzelfde, en toch weer niet.

De kracht die de mensen hier in steken, en hier weer uithalen. De kracht van de muziek, verbondenheid. Ook al voelt het raar, dit moet blijven bestaan. Al is het omdat het de mensen samenbrengt.

Pukkelpop must never die.